Thu. Jul 18th, 2024
Κατάλληλο για εκτύπωση, PDF & Email

Είναι ένα έτος ευρωπαϊκών εκλογών, που σημαίνει ότι όλοι μας –όχι μόνο οι πολιτικοί και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής– πρέπει να καταλάβουμε τι είναι για την ΕΕ. Ο Sébastien Treyer στο IDDRI παρουσιάζει τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε σε μια στιγμή κλιματικών κρίσεων, πολέμου και υψηλού πληθωρισμού, όταν οι ψηφοφόροι είναι επιρρεπείς σε πόλωση και χειραγώγηση . Θέτει τα δύσκολα ερωτήματα σχετικά με την οικονομική ασφάλεια, τις ανισότητες μεταξύ των κρατών μελών, την παγκόσμια επιρροή, τη δέσμευση με άλλα έθνη (μεγάλα και μικρά) και πολλά άλλα . Ίσως η Πράσινη Συμφωνία της ΕΕ μπορεί να παρουσιαστεί στο ευρύτερο κοινό ως έμβλημα του συντονισμού και της μόχλευσης που μπορεί να προσφέρει η ευρωπαϊκή συνεργασία , καθώς και ως διαπραγματευτική δύναμη (σκληρή και μαλακή) όταν μια σίγουρη ΕΕ αντιμετωπίζει τις ΗΠΑ, την Κίνα, Η Ρωσία και όλα τα έθνη των οποίων οι προοπτικές μπορούν να συνδεθούν με τις δικές μας. Ενόψει των εκλογών του Ιουνίου 2024, η Ευρώπη και το σχέδιό της για το μέλλον είναι πιθανό να αποτελέσουν το επίκεντρο της πρωτοφανούς προσοχής των μέσων ενημέρωσης και του κοινού, και ως εκ τούτου πολιτικοποίησης. Τα αποτελέσματα και οι προοπτικές της Πράσινης Συμφωνίας θα μπορούσαν είτε να χρησιμοποιηθούν ως κομματικό εργαλείο είτε ως βάση για την κατανόηση του κοινού της ανάγκης να συνεχιστεί η οικοδόμηση της Ευρώπης . Το ταραχώδες γεωπολιτικό, οικονομικό και κλιματικό πλαίσιο μας απαιτεί να αναλογιστούμε το νόημα των αλλαγών που θα αποφασιστούν στην Ευρώπη, ακόμη και για τους πολίτες που θα προτιμούσαν να μην αλλάξει τίποτα. Τώρα είναι η ώρα να οργανωθεί μια σαφής πολιτική συζήτηση για τις στρατηγικές επιλογές για την Ευρώπη.

Η δύναμη της ψήφου των νέων το 2019

Πριν από πέντε χρόνια, η Πράσινη Συμφωνία ήταν το αποτέλεσμα μιας μαζικής κινητοποίησης των νέων Ευρωπαίων υπέρ του κλίματος και των ψήφων υπέρ των κομμάτων οικολογίας . Ένα άνευ προηγουμένου έργο για τη μεταμόρφωση της ηπείρου και την αποκατάσταση της οικονομικής και γεωπολιτικής θέσης της στην παγκοσμιοποίηση, υποτίθεται ότι θα μεταφραστεί σε ένα πολύ πυκνό σύνολο κανονισμών και θα εμπλακεί και θα κινητοποιήσει τους πολίτες. Ωστόσο, παραμένει ελάχιστα γνωστό και ελάχιστα κατανοητό, όπως και ο τρόπος λειτουργίας των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων είναι επίσης σκοτεινός. Στο μεταξύ, οι κρίσεις στην υγεία, οι πόλεμοι και οι κοινωνικοοικονομικές συνέπειές τους έχουν καταστήσει τον απαραίτητο ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη διατήρηση της ικανότητας των επιμέρους κρατών μελών να κάνουν στρατηγικές επιλογές και να προστατεύουν τους πολίτες τους, είτε όσον αφορά την πρόσβαση σε εμβόλια είτε τη χρηματοδότηση οικονομική ανάκαμψη, πολύ πιο απτή. Τα κυρίαρχα κόμματα που υπερασπίζονται την εθνική τους ανεξαρτησία αναγκάστηκαν να παραδεχτούν ότι, χωρίς υπερεθνική συνεργασία σε ευρωπαϊκή κλίμακα, οι χώρες τους δεν θα μετρούσαν τίποτα εν μέσω συστημικών αντιπαλοτήτων μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων .

Ενώ οι ηγέτες των κομμάτων, και ιδιαίτερα όσοι συμμετέχουν σε κυβερνητικούς συνασπισμούς, έχουν σαφή κατανόηση των θεμάτων που διακυβεύονται, δεν είναι βέβαιο ότι η πολιτική συζήτηση στις διάφορες χώρες προσφέρει τέτοια σαφήνεια στους ίδιους τους πολίτες . Και ενώ η πολιτικοποίηση της συζήτησης για το μέλλον της Ευρώπης και την οικολογική μετάβαση στο εσωτερικό της φαίνεται εγγυημένη από αυτές τις πρόσφατες εξελίξεις, μπορεί ακόμα να προκαλέσει επιβλαβή πόλωση και χειραγώγηση . Αυτό καθιστά ακόμη πιο σημαντική τη δομή της πολιτικής συζήτησης σχετικά με τα αποτελέσματα της τελευταίας θητείας και σχετικά με τις πιθανές επιλογές για ένα ευρωπαϊκό σχέδιο για το μέλλον. Σχεδόν σαράντα χρόνια μετά την έναρξη της προεδρίας του Jacques Delors στην Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, η οποία είχε οικοδομηθεί πάνω σε ένα πρόγραμμα και μια πολύ ξεκάθαρη φιλοδοξία για ανανέωση της ευρωπαϊκής οικοδόμησης, ο θάνατός του μας υπενθυμίζει ότι πρόκειται για ένα πρόγραμμα του ίδιου τύπου. όραμα που χρειάζεται η Ευρώπη.

Προστασία και προβολή προς τα έξω;

Αντιμέτωποι με την κλίμακα των πολιτικών, οικονομικών και περιβαλλοντικών κρίσεων, το σαφέστερο μήνυμα προς τους πολίτες των διαφόρων κρατών μελών είναι πιθανώς ότι η Ευρώπη είναι η κλίμακα διακυβέρνησης που είναι απαραίτητη για την προστασία τους . Τα τελευταία πέντε χρόνια, αυτό έχει αποδειχθεί από την ικανότητά μας να χρηματοδοτήσουμε την ανάκαμψη και να συντονίσουμε την απάντησή μας στην ενεργειακή κρίση . Πρέπει όμως να σημειώσουμε πρόοδο σε δύο σημεία αυτής της συζήτησης.

Πρώτον, πρέπει να ισχυριστούμε ακόμη πιο ξεκάθαρα πώς η οικολογική μετάβαση, η οποία βρίσκεται στο επίκεντρο της Πράσινης Συμφωνίας τα τελευταία πέντε χρόνια, είναι μια σαφής επιλογή για τη στρατηγική εξασφάλιση του ενεργειακού εφοδιασμού, χάρη στο τέλος της εξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα που επιτρέπει (μείωση της ζήτησης ενέργειας, υποκατάσταση από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας). και να αποδείξουν ότι η νέα εξάρτηση από κρίσιμα υλικά για εξοπλισμό ή μπαταρίες ανανεώσιμων πηγών ενέργειας δεν είναι της ίδιας στρατηγικής τάξης μεγέθους με τις άμεσες εισαγωγές καυσίμων που διαχειρίζονται ως καρτέλ.

Δεύτερον, πρέπει να παραδεχτούμε ότι η Ευρώπη δεν ανταποκρίνεται στο οικονομικό της βάρος σε γεωπολιτικά και αμυντικά ζητήματα , και ως εκ τούτου αγωνίζεται να πείσει τους ανθρώπους ότι δεν εξαρτάται από την προστασία της μεγάλης αμερικανικής δύναμης, παρόλο που αυτό είναι αβέβαιο. Οι εκλογές που έχουν προγραμματιστεί στις ΗΠΑ για το τέλος του 2024. Η αδυναμία των κρατών μελών να συμφωνήσουν σε μια κοινή στρατηγική ασφάλειας θα βρίσκεται επομένως στο επίκεντρο των συζητήσεων κατά τις εκλογές του επόμενου Ιουνίου.

Πάνω απ' όλα, μια Ευρώπη που προστατεύει τον εαυτό της θα είναι πάντα ισχυρότερη μόνο εάν είναι ικανή να προβάλει τον εαυτό της , αντί να προσπαθεί να απομονωθεί από τον κόσμο. Σε αυτό το πνεύμα η Πράσινη Συμφωνία ήταν ένα έργο για το μέλλον, σχεδιασμένο να αποκαταστήσει τη θέση της Ευρώπης στην παγκοσμιοποίηση. Και εδώ πρέπει να γίνει μια ειλικρινής αξιολόγηση.

Η Πράσινη Συμφωνία

Μόλις ανακοινώθηκε από τον Πρόεδρο της Επιτροπής Von der Leyen το 2019, η Πράσινη Συμφωνία για την Ευρώπη παρουσιάστηκε ως ένα στοίχημα για τη μακροπρόθεσμη ανταγωνιστικότητα της οικονομίας της ηπείρου: με άλλα λόγια, ένας σημαντικός μετασχηματισμός του βιομηχανικού και οικονομικού μηχανισμού . να παραμείνουμε στον αγώνα με τις μεγάλες καινοτόμες οικονομίες , αλλά κυρίως να κερδίσουμε το μακροπρόθεσμο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα , όντας οι πρωτοπόροι της οικονομίας χαμηλών εκπομπών άνθρακα και οι πρωταθλητές των περιβαλλοντικών, κοινωνικών και ψηφιακών προτύπων και κανονισμών, προτύπων που προωθούν και τα δύο το κοινό καλό και την καινοτομία.

Αυτό το ιδιαίτερα τολμηρό και επικίνδυνο στοίχημα εξακολουθεί να είναι απαραίτητο, δεδομένων των ραγδαίων παγκόσμιων αλλαγών που λαμβάνουν χώρα σε όλους τους τομείς της οικονομίας. Μετά από πέντε χρόνια εφαρμογής φιλόδοξων κανονισμών, είναι σαφές ότι ο ορίζοντας που υποδεικνύεται ως οδηγός από την Επιτροπή ενόψει των διαφόρων κρίσεων και των διαφορετικών σχεδίων ανάκαμψης είναι ισχυρός , με εξαίρεση τον τομέα των τροφίμων και της γεωργίας, όπου είναι πολύ σύντομο. -Οι οικονομικές δυσκολίες φαίνεται να εμποδίζουν τις συζητήσεις για τη μετάβαση σε μεγαλύτερη μακροπρόθεσμη οικονομική βιωσιμότητα.

Μια νέα βιομηχανική πολιτική υπό κατασκευή, για μεγαλύτερη συνοχή;

Αυτό το οικονομικό στοίχημα ήταν οραματικό και στον απόηχο του, το 2019, πυροδότησε τις ανακοινώσεις άλλων μεγάλων οικονομιών όπως η Ιαπωνία, η Κίνα και η Νότια Κορέα για τη φιλοδοξία τους να γίνουν ουδέτερες από τον άνθρακα. Οδήγησε επίσης τις Ηνωμένες Πολιτείες να εφαρμόσουν μια τεράστια νέα βιομηχανική πολιτική που στοχεύει επίσης στην οικονομία της απαλλαγής από τις ανθρακούχες εκπομπές, η οποία επί του παρόντος υπερβαίνει κατά πολύ τους πόρους, αν και σημαντικούς, με τους οποίους είχε αποφασίσει να εξοπλιστεί η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ευρωπαϊκή απάντηση με τη μορφή του νόμου περί Net Zero Industry Act (NZIA) δεν είναι παρά μια δοκιμαστική φάση για τον καθορισμό των περιγραμμάτων των πολιτικών που απαιτούνται σε αυτόν τον παγκόσμιο αγώνα προς μια οικονομία χαμηλών εκπομπών άνθρακα. Αυτή είναι μόνο η αρχή ενός εκτεταμένου βιομηχανικού μετασχηματισμού και πολλοί οικονομικοί παράγοντες παροτρύνουν τις κυβερνήσεις τους να μην αλλάξουν πορεία στη μέση. Όποιος κι αν είναι ο πολιτικός προσανατολισμός της επόμενης Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ο καθορισμός μιας νέας ευρωπαϊκής βιομηχανικής πολιτικής θα πρέπει επομένως να αποτελέσει αντικείμενο διαπραγματεύσεων που είναι θεμελιώδεις για το μέλλον της ηπείρου και ουσιαστικές για την οικολογική μετάβαση .

Πράγματι, πρόκειται για προβολή ολόκληρης της ευρωπαϊκής κοινής αγοράς στο μέλλον και στον κόσμο, με όλη την οικονομική δύναμη που εξακολουθεί να απολαμβάνει αυτή η αγορά στο διεθνές εμπόριο. Επομένως, ο ορισμός των ευρωπαϊκών προτύπων και των εργαλείων πολιτικής παρέμβασης εξετάζεται προσεκτικά τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά. Και από τις δύο απόψεις, οι φιλοδοξίες της Ευρώπης για οικονομική ηγεσία πρέπει να επικεντρωθούν στην ενίσχυση και όχι στην υπονόμευση των μεγάλων αλλά εύθραυστων οικονομικών και στρατηγικών εταιρικών σχέσεων στις οποίες βασίζεται το ευρωπαϊκό κατασκευαστικό έργο.

Ίσες ευκαιρίες έναντι ανισοτήτων μεταξύ των κρατών μελών

Πρώτον, εσωτερικά, χωρίς τον συντονισμό των μέσων δημόσιας πολιτικής και την ικανότητα υποστήριξης αυτής της νέας βιομηχανικής πολιτικής, υπάρχει ο κίνδυνος τα πιο οικονομικά προικισμένα κράτη μέλη, των οποίων οι οικονομικοί παράγοντες έχουν τη μεγαλύτερη κεφαλαιακή ικανότητα, να είναι τα μόνα που μπορούν να επενδύσουν στο ίδιο επίπεδο με αυτό που κάνουν η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες με τους δικούς τους οικονομικούς παίκτες, εις βάρος των ασθενέστερων χωρών και των οικονομικών παραγόντων. Η συνοχή μεταξύ των ευρωπαϊκών εδαφών, ήδη εύθραυστη, βρίσκεται τώρα σε μια κομβική στιγμή: είτε αυτές οι επιλογές νέων βιομηχανικών πολιτικών θα ενισχύσουν τις ανισότητες μεταξύ των εδαφών είτε, εάν είναι σωστά σχεδιασμένες, θα μπορούσαν αντίθετα να ενισχύσουν τις ίσες ευκαιρίες στην Ευρώπη .

διεύρυνση της ΕΕ

Η προοπτική της μεσοπρόθεσμης διεύρυνσης για να συμπεριλάβει πολλές χώρες περιπλέκει την εξίσωση, αλλά είναι επίσης ακριβώς η κατάλληλη στιγμή να αναρωτηθούμε τι αναζητούν αυτές οι υπό ένταξη χώρες στην Ευρώπη: τι είδους έργο εντάσσονται και τι προσφέρουμε τους? Ένας χώρος ασφάλειας, ένας χώρος ελευθερίας, αλλά και ένα κοινό οικονομικό σχέδιο για το μέλλον πέρα από την ένταξη στην ενιαία αγορά; Η επιβεβαίωση ή η αναδιατύπωση της φιλοδοξίας της Πράσινης Συμφωνίας θα ήταν ένα σαφές σημείο αναφοράς στο οποίο πρέπει να τηρήσουμε και η αποσαφήνιση των συνθηκών της νέας ευρωπαϊκής βιομηχανικής πολιτικής θα εγγυηθεί τα μέσα για να διασφαλιστεί ότι η προσχώρηση δεν θα αντιμετωπιστεί στην Ανατολή ως οικονομική κυριαρχία από τη Δύση. της ηπείρου, και στη Δύση ως νέος κίνδυνος εξωτερικής ανάθεσης.

Μια γεωπολιτική Ευρώπη: δομικές και πολλαπλές στρατηγικές εταιρικές σχέσεις

Ενόψει των πολέμων στο κατώφλι της Ευρώπης, τα ζητήματα ασφάλειας και γεωπολιτικής απαιτούν μια γεωστρατηγική προσέγγιση των σχέσεων οικονομικής εταιρικής σχέσης με όλες τις περιοχές του κόσμου και τις αναδυόμενες περιφερειακές δυνάμεις, και όχι μόνο σε ευθυγράμμιση με ή εναντίον μιας από τις δύο μεγάλες αντίπαλες δυνάμεις, την Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες . Οι μεσαίου μεγέθους αναδυόμενες δυνάμεις ζουν εδώ και καιρό σε ένα τόσο περίπλοκο σύμπαν στρατηγικής αλληλεξάρτησης, αναγκάζοντάς τις να πολλαπλασιάσουν τους εταίρους και τις συμμαχίες τους. Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει επίσης να καλλιεργήσει στρατηγικές εταιρικές σχέσεις που είναι εξίσου σημαντικές από πολιτική και ασφάλεια όσο και από οικονομική άποψη: εταίροι σε αλυσίδες αξίας, διαφοροποιημένους προμηθευτές, νέες μελλοντικές αγορές κ.λπ.

Συνεργασία με νέους συνεργάτες της αλυσίδας αξίας

Οι αλυσίδες αξίας αναδιαρθρώνονται, όχι μόνο υπό τη σκόπιμη πίεση της επίτευξης ουδετερότητας άνθρακα, αλλά κυρίως με την ώθηση μεγάλων τεχνολογικών αλλαγών και στρατηγικών για την εξασφάλιση των προμηθειών. Σε αυτό το πλαίσιο, η Ευρώπη πρέπει να επικεντρωθεί στην οικοδόμηση των αυριανών αλυσίδων αξίας υποστηρίζοντας ένα οικοσύστημα στο οποίο οι εταίροι εκτός Ευρώπης δεν είναι απλώς προμηθευτές πρώτων υλών των οποίων η αξία και οι βιομηχανικές θέσεις εργασίας θα καλύπτονταν αποκλειστικά στην ήπειρό μας. Αυτό είναι το έργο που υποτίθεται ότι θα υποστηρίξουν οι « συμπράξεις αλληλεγγύης και βιώσιμων επενδύσεων » ⎯ μια νέα ιδέα που αντικαθιστά την αναπτυξιακή βοήθεια , αλλά υπερβαίνει κατά πολύ τα παραδοσιακά εργαλεία βοήθειας και πρέπει επίσης να ενσωματωθεί στον τρόπο που η Ευρώπη δείχνει πολύ πιο ξεκάθαρα πώς τα πρότυπα της αυριανής οικονομίας, για την οποία θέλει να καθιερωθεί ως ηγέτης, χτίζονται σε διαβούλευση και όχι επιβάλλονται στους οικονομικούς εταίρους.

Στην COP28 στο Ντουμπάι, πολλές χώρες επέκριναν τα «μονομερή εμπορικά μέτρα» της Ευρωπαϊκής Ένωσης , ιδίως τον Μηχανισμό Προσαρμογής των Συνόρων Ανθρακών και τη στρατηγική για την καταπολέμηση της εισαγόμενης αποψίλωσης των δασών . Με τη νέα της εντολή, θα μπορέσει η Ευρωπαϊκή Ένωση να επιδείξει μια νέα μέθοδο, κατά την οποία οι εσωτερικές διαπραγματεύσεις μεταξύ των 27 κρατών μελών σχετικά με αυτούς τους κανονισμούς και τα πρότυπα δεν αποτελούν εμπόδιο στη διαβούλευση με τις χώρες εταίρους ;

Η δικαιοσύνη και η αμεροληψία σε αυτές τις εταιρικές σχέσεις δεν αποτελούν μόνο ηθική υποχρέωση, αλλά και στρατηγική επιταγή: η υπόσχεση δικαιοσύνης πρέπει να ενσωματώνεται στη διαφάνεια σχετικά με τα συμφέροντα που επιδιώκουν οι ευρωπαίοι φορείς και στη δυνατότητα μιας αμοιβαία επωφελούς συμφωνίας. Αυτό συμβαίνει επίσης στις μεγάλες μεταρρυθμίσεις, που βρίσκονται σε εξέλιξη ή πρόκειται να έρθουν, των πολυμερών θεσμών του Bretton Woods ή των Ηνωμένων Εθνών , όπου η συμφωνία για καλύτερη κατανομή της εξουσίας με άλλες περιοχές του κόσμου μπορεί να συμβαδίσει με μια πολύ ισχυρή στρατηγική επιρροής στο όραμα και τις αξίες που εφαρμόζουν αυτά τα ιδρύματα. Αυτή είναι μια σημαντική διαδικασία μάθησης για την Ευρώπη, η οποία εξακολουθεί πολύ συχνά να θεωρεί τον εαυτό της ως κυρίαρχο εταίρο , επιβάλλοντας τους όρους της συζήτησης και ζητώντας συγγνώμη προσπαθώντας να δείξει τα οφέλη που θα μπορούσε να αποκομίσει ο άλλος εταίρος από αυτούς, αντί να διαπραγματευτεί βάσει των δικά μου καλά κατανοητά συμφέροντα.

Στρατηγικός διάλογος μεταξύ των κρατών μελών;

Περισσότερο από ποτέ, η Ένωση χρειάζεται έναν στρατηγικό διάλογο μεταξύ των κρατών μελών για το οικονομικό σχέδιο που τα φέρνει κοντά, για τις πολιτικές, κοινωνικές και περιβαλλοντικές φιλοδοξίες που έχουν δικαίωμα να περιμένουν οι πολίτες τους από τους μετασχηματισμούς που θα βοηθήσει η Ευρώπη να επιφέρει, και για τη θέση και το ρόλο της Ευρώπης στον κόσμο.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι η Διακήρυξη της Γρανάδας του Οκτωβρίου 2023 1 είναι μόνο ένα πρώτο περίγραμμα της επόμενης στρατηγικής ατζέντας για την περίοδο 2024-2029, καθώς οι όροι συναίνεσης σε αυτή τη δήλωση παραμένουν εξαιρετικά αδύναμοι σε σχέση με όλα τα ερωτήματα και τα ζητήματα που αναφέρονται παραπάνω. Ο χρόνος τελειώνει, αλλά το πρόβλημα είναι επίσης ότι οι κυβερνήσεις φαίνεται να δυσκολεύονται ολοένα και περισσότερο να συνομιλήσουν μεταξύ τους , όπως αποδεικνύεται από τις δυσκολίες που συναντώνται στο διάλογο μεταξύ γαλλικών και γερμανικών αρχών, ιδίως για την ενεργειακή πολιτική.

Εξίσου κρίσιμος είναι ο διάλογος με τους πολίτες της Ευρώπης, για τους οποίους τα ζητήματα της προστασίας, της ελευθερίας επιλογής, της ατομικής στρατηγικής αυτονομίας και της δικαιοσύνης στις συνέπειες των πολιτικών επιλογών δεν είναι απλώς κενά λόγια, αλλά μάλλον τα ζητήματα που διακυβεύονται στους φόβους τους για την Ευρώπη και ακόμη. τις εθνικές τους πολιτικές διαδικασίες.

Η πρόκληση αυτού του κομβικού έτους για την ευρωπαϊκή δημοκρατία είναι να κάνει τους ανθρώπους να μιλήσουν για το γιατί ορισμένες αλλαγές είναι αναπόφευκτες, αλλά και πώς μπορούν να αποτελέσουν μέρος ενός ευρύτερου έργου.

***

Ο Sébastien Treyer είναι ο Εκτελεστικός Διευθυντής της IDDRI

Αυτό το άρθρο δημοσιεύεται με άδεια

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

1] Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο σκοπεύει να χρησιμοποιήσει αυτό το έγγραφο για να περιγράψει ένα μεσοπρόθεσμο στρατηγικό σχέδιο.

source

By kmk

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *